Hoe een oude trouwring naar een communiekruisje leidde

Tussen hemel en aarde

Dit verhaal begint op een grijze zondagmorgen in december als ik in de stromende regen na een twijfelachtig signaal mijn schep boven de aarde omkeer en in een opengebroken kluit de glans van goud zie. Met trillende handen spoel ik in een plas water de ergste modder weg en dan ligt er een gouden trouwring in mijn handen, met gegraveerde letters en een datum: 1928. Als de eerste blijdschap is gezakt komen de vragen. Van wie was deze ring en hoe is deze verloren geraakt? Ik weet dat de boerderijen rond de akker al generaties van dezelfde families zijn dus iemand mij hier vast meer over kunnen vertellen. 

Na wat rondbellen leiden de initialen in de ring inderdaad naar de namen van een echtpaar én naar hun kleindochter, de vrouw van de grondeigenaar, die toevallig juist die dag haar 30-jarige huwelijksdag viert.  Ze vraagt of ik met de ring wil langskomen en zo zit ik een paar uur later bij haar, haar echtgenoot en de rest van de familie, waaronder haar moeder, aan tafel. Uitkijkend over de akker waar die ochtend de ring na bijna een eeuw weer glansde in het daglicht, komen de verhalen los. Ze weet nog  goed dat haar vader de ring verloor tijdens het oogsten en ze herinnert zich ook hoe erg hij het vond.

Ze voegt er zichtbaar verdrietig aan toe dat ze pas nog iets dierbaars van haar vader kwijtgeraakt is. Het communiekruisje, dat ze als jong meisje van hem kreeg, is ze een paar weken eerder, vermoedelijk bij het graf van haar schoonmoeder, verloren. Ze heeft haar nooit gekend omdat ze al jong overleed maar houdt het graf nog altijd met alle zorg en liefde bij, zeker nu haar man ernstig ziek is.  

Natuurlijk wil ik helpen en hoop met heel mijn hart dat het lukt maar besef ook dat het heel erg moeilijk wordt. Ik vraag haar om onze zoektocht aan te kondigen bij de broeder van de kerk naast de begraafplaats en zo loop ik enkele dagen later, ondanks de toestemming, toch wat ongemakkelijk met een zoekcollega op het kleine dorpskerkhof. We volgen het grindpad naar het graf en onze voetstappen en de piepjes van de pinpointer, een kleine handdetector die we tussen de planten gebruiken, verbreken te luid de serene stilte. We zijn hier met een goede reden houd ik mezelf voor. We vinden het kruisje niet en als de moed ons na een paar uur bijna in de schoenen is gezakt en we willen stoppen, komt er een man naar ons toe. Hij stelt zich voor als de beheerder en wil graag weten wat we aan het doen zijn. Hij was duidelijk niet op de hoogte van onze komst.  Als we hem de reden van ons bezoek vertellen - het zoeken naar een verloren sieraad - is hij even stil en vraagt ons dan het sieraad te beschrijven want hij heeft pas iets gevonden.   

Mijn stem hapert een beetje als ik het kruisje beschrijf. Ik durf het niet te geloven, zou het echt...? Als de beheerder bevestigt dat hij inderdaad het kruisje heeft gevonden waar wij naar op zoek zijn geweest, moet ik een paar keer slikken. We mogen gelijk mee naar zijn huis, waar het kruisje veilig opgeborgen ligt te wachten.. op ons...

Diezelfde middag is het weer bij de eigenaresse thuis en ik zit nog even bij haar en haar man aan tafel.

"Dit is een wonder", zegt mevrouw rustig, "als jij de ring vorige week niet gevonden had...", waar haar echtgenoot zacht aan toevoegt: "het was mijn moeder, zij heeft dit zo geregeld." 

Ik ben er stil van. Er zijn dagen dat ook ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde dan louter toeval.